دوران نامزدی بود و من و هومن هنوز با تمام خصوصیات اخلاقی هم آشنا نبودیم. از طرفی ، هروقت با هم بیرون میرفتیم من شیطنت میکردم و هومن مثل یه آقا فقط نگاهم میکرد و امیدوار بود زودتر آروم بگیرم.

اما اون شب قرار بود بجای تفریح کافی شاپ ، به دیدن مامان و بابای هومن بریم. از قضا منزل پدری هومن داخل یک شهرک مسکونی ، با کلی فضای سبز و باغچه و گل فراوان بود و دوباره از قضا اون شب کلی بارون اومده بود و باغچه و چمن هاش کاملا خیس شده بود.

وقتی ما وارد شهرک شدیم ، هوا تاریک شده بود و تنها نور تیرکهای روشنایی جلوی پاهامونو روشن میکرد . فصل پاییز بود و بوی نم خاک و صدای خش خش برگهای نیمه خشک ، حس خوبی رو به ما منتقل میکرد و در حالی که دستهامون به هم چفت شده بود ، با عشقولانگی تمام با هم حرف میزدیم.

میون حرفهای محبت آمیزمون ، من صدای خش خش عجیبی رو از تو باغچه شنیدم :

- هومن؟

- جانم؟

- این چه صداییه که از تو باغچه میاد؟

- نه صدایی نمیاد!

- چرا گوش کن! انگار یه چیزی زیر بوته ها راه میره!

- (قیافه ی هومن رفت تو هم) نه نه! چیزی نیست . صدای باده ، بیا بریم.

و بعد دست منو گرفت و با عله به سمت ورودی ساختمان که هنوز باهاش فاصله ی زیادی داشتیم کشید. به باغچه ی بعدی که رسیدیم دوباره همون صداهارو شنیدم :

- هومن؟

- جانم؟

- به جون خودم تو این باغچه ها یه چیزی هست!

- (چهره ی هومن کمی نگران شد ) نه چیزی نیست . بیا بریم داره دیر میشه.

- یه لحظه صبر کن برم ببینم چیه!

به سمت باغچه رفتم و در حالی که تا کمر خم شده بودم ، مشغول کاویدن شدم. تقریبا پشتم به هومن بود و دیگه نمی دیدمش ، یکم که دقت کردم دیدم لابلای بوته ها تعداد زیادی قورباغه که از خیس شدن مخفیگاهشون ناراحت بودن ، اینور و اونور میرن! منم که عاشق خاله قورقوری بودم دستمو دراز کردم و یکی از اون تپل مپل هاشو برداشتم و با چشمهایی که از شدت ذوق برق میزد ، با کلی هیجان بلند شدم تا موجود سرد توی دستمو به هومن نشون بدم. اما وقتی که چرخیدم دیدم هومن در حال دویدنه و ده متری از من دور شده! خیلی تعجب کردم ، با خودم گفتم :" یعنی اینقدر سردش شده که با این عجله به سمت خونه میره؟! چه حیف... این قورباغه رو ندید..."

در حالی که ذهنم درگیر عکس العمل غریب هومن بود ، قورباغه به دست به سمت خونه رفتم و هومن رو دیدم که گوشه ی راهرو کنار در ورودی ایستاده . قورباغه رو به سمتش دراز کردم و گفتم ببین چه بامزست! اما هومن بجای اینکه مثل من خوشحال بشه ، تا جایی که میتونست از من دور شد و چسبید به دیوار و یه لبخند عجیب و غریب روی صورتش نشست! بعد همینطور که چشم از قورباغه بر نمی داشت ، دستشو از بغل دیوار به زنگ رسوند و اونو فشار داد و به محض اینکه پدر هومن درو باز کرد ، خودشو از لای در انداخت تو!

پدرش غرولندی کرد و گفت چه خبرته پسر؟ چرا اینجوری میکنی؟!

من که اصلا از این رفتار سر در نمیاوردم و گیج شده بودم (خب قورباغه بود.هیولا که نبود!) کلا یادم رفت که چی تو دستم دارم...

پدر هومن که از رفتار پسرش خجالت زده شده بود گفت سلام نازنین جان ، چرا اونجا وایستادی. بیا تو! منم یک قدم به جلو برداشتم و خواستم برم داخل که چشمهای پدر هومن گرد شد و انگار که تازه متوجه چیزی باشه ، یکهو درو روی من بست و اگه یه لحظه غفلت کرده بودم دماغم صاف شده بود!

دیگه نزدیک بود از اینهمه بی محبتی بغض کنم که صدای پدر هومن از پشت در بلند شد :

"اول برو اون جونورو بنداز تو باغچه ، بعد بیا تو...!!!"

پ ن : قبل از پریدن به طرف هایپ... ببخشید...! قبل از برداشتن قورباغه اول خوانواده ی شوهرتونو خوب بشناسید!

..................

هومن میگه : تو خودت قورباغه ای دیگه! و چون من تورو خیلی دوست دارم دیگه به قورباغه های دیگه اهمیت نمیدم!