 ""آنکه می گرید یک درد دارد.آنکه می خندد هزار درد..."" خاطرات این وبلاگ حوادث روزانه و واقعي زندگی دو نفره ی نازنین و هومن هست. خاله قوساله شخصيتي خيالي بود , مابین گوساله و قورباغه! كه من براي شوخی کردن با هومن ساختم و او هم مثل هميشه سخاوتمندانه شيطنت هاي پايان ناپذير مرا پذيرفت. و خاله جزئي از اعضاي خانواده ي دو نفري ما شد... در حال حاضر هومن از وجود چنین وبلاگی خبر نداره , تصمیم دارم روز تولدش (اردیبهشت ماه) این خاطرات رو بهش هدیه کنم.شما هم اگه دوست داشتید توی""" اولین پست""" وبلاگم تولدش رو بهش تبریک بگید... راستی اگه تو نظر سنجی همین پائین شرکت کنید بد نیست ها؟ |
بی شک سکون امریست محال و غیر ممکن ، و انسان هیچگاه نمیتواند ساکن باشد!! ما همه ، در جاده ی زندگی در حال حرکتیم و گاهی اوقات سنگلاخ ها و چاه های آن ، ما را کلافه و البته آدم میکند!! ما آدم ها گاهی به چندراهه ای میرسیم و باید تصمیم بگیریم . چون آدمیم!! صادق جان هم آدم بود به هر حال! و راهش هم در هر صورت مسیری بود که رفت! من هم به چاله چوله های زندگی ام رسیدم و آدم شدم ! رسیدم من هم به یکی از چند راهه های زندگیم ، اما در عوض ... آدم شدم اول به بیراهه رفتم و قوانین قومِ بیخیالان و مسلکِ بی مسلکان را فوت شدم ، و به قول معروف ، آقا برو که رفتیم!!!دنیا بی وفا نشان میداد. نازنینم وقتی آمد ، داشتم آب میشدم و میسوختم ، دنیای من دنیایی بی وفا و دوست نداشتنی بود... نازنین جان ، وقتی آمدی همه ی دنیایم شدی. دنیای زیبا و دوست داشتنی ام. هفت سال است که با هم ایم و به گمانم که هفت ساله ام! این تولد و هدیه تولدت ، معانی عمیقی برایم دارد! ازتو ممنونم... (از همه ی دوستان عزیزی هم که با تبریکات محبت آمیزشان ، در بر پا کردن این جشن با نازنین شریک بودند سپاسگذارم.) نازنینم ، به خاطر داری که اوایل آشنایی بر خلاف رسم تمام دوستی های این زمان ، چقدر برای هم مینوشتیم؟ و بخاطر داری که چه زیبا مینوشتیم... اما بعد از مدتی هومن ات دیگر دستش به قلم نرفت و به قول خودت وارد دنیای آدم بزرگ ها شد! آخر با هم عهد بسته بودیم که تا ده سال آینده هر دو.... حالا هومن ات هفت ساله شده! و باید به مدرسه بفرستی اش! عجب هدیه زیرکانه ای...! دوستان، نازنینم با دادن این هدیه ازمن خواسته که بازهم مثل آن روزها بنویسم! آن روزها که در آغوش نازنینم به دنیا آمدم... نازنین تو خیلی بزرگی ، خیلی ... ای کاش من هم خاک پایت بودم هدیه ات را می پذیرم ، و به شرطی از سر شوق و خوشحالی ، برایت چرند مینویسم ، که تو هم خوانندگان مطالب شیرینت را نا امید نکنی! جواب از شما عزیز دلم میبوسمت هومن
از همه ی دوستان هم که با نازنینم همراه بودن توی جشن تولدم ممنونم ، و ای کاش یه تکه از کیک تولد برسه به دستتون!
فردا مفصلتر از خجالت نازنینم در میام ، تا فردا
فردا روز تولدته.... دوست نداشتم این وبلاگو اینطوری بهت بدم! ولی خب دیگه... از فردا به بعد این وبلاگ تحویل شماست! دیگه خودتون میدونین و وبلاگتون. تولتون مبارک آقا هومن...
ديروز روز تولدم بود... اما من بجای اينکه شمع ها رو فوت کنم تا صد سال زنده باشم ، از کنار قبر ها رد ميشدم و يکی يکی تاريخ فوت و اسم متوفی ها رو مرور ميکردم... زير اون آفتاب سوزان و در کنار چاله ای که برای دفن کردن يه مادر بزرگ مهربون و دوست داشتنی کنده شده بود ، کسی بهم تبريک نگفت... کسی برام دسته گل نياورد ، اما من بجاش تا دلتون بخواد گل گلايل پرپر کردم و روی خاک ريختم... همسر مهربونم مثل هميشه بهم لبخند نزد ، ولی در عوض اجازه داد تا شاهد اشک ريختنش باشم... نميدونم امسال که در روز تولدم ، در جايي قرار داشتم که مظهر پايان زندگيه ، و همه ، هديه ی شفاف و مرموز اشک رو نثارم کردند ، در روز پايان زندگيم قراره کجا باشم و اونهايی که دوسشون دارم ، قراره چه چيزی برام به ارمغان بيارن...
+
يادگاري در 87/02/11ساعت 12:43 از نازنین
آقا جون عادت داشت بر خلاف رسم اکثر خانواده ها ، همون اول کار به بچه ها عيدی بده! ما نوه ها هم بعد از برداشتن اسکناس های تازه از لای قرآن ، ذوق مرگ ميشديم و پز رقم بالاتر جمع عيدی هامون رو به هم ميداديم ! اما نميدونم چرا اون سال ، هر چی نگاه به دست آقاجون کردم هيچ اتفاقی نيافتاد! دوازده سيزده سال بيشتر نداشتم و اون روز عيد ، اولين نوه ای بودم که پامو تو خونه ی مامان بزرگ ميذاشتم. با خودم فکر ميکردم حتما آقاجون يادش رفته به من عيدی بده و تا چند دقيقه ی ديگه صدام ميزنه و اسکناس های درشت و قشنگشو رو ميکنه! اما زهی خيال باطل...! انتظار من تا به اونجا ادامه پيدا کرد که خاله و دايي ها هم از راه رسيدند و بچه هاشون با سر و صدای زياد خونه رو، رو سرشون گذاشتن و بچه های خاله هم که انگار هميشه ی خدا از قحطي فرار کرده بودند ، پاشون رو از در تو نذاشته ، خودشونو انداختن رو ميوه و شيرينی ها و در برابر چشمان متعجب من و بچه های دايي ، در کمتر از دقيقه ای ترتيب نيمی از خوراکی های روی ميز رو دادن! و صد البته با انواع و اقسام آجيل و شکلات به جيب های لباسشون صفايي دادن... وبه اين ترتيب جوِ خونه اينقدر تغيير کرد که من هم مثل آقا جون ، قضيه ی عيدی رو به کل فراموش کردم! هنوز سر و صدای سلام و احوالپرسی و تبريک عيد ، که گاهي بخاطر روبوسی قطع ميشد ، تموم نشده بود که دوباره صدای زنگ بلند شد و چند نفر از اقوام دور آقاجون (که من درست و حسابی نمی شناختمشون ) اومدند تو و سلام و عليک و تبريک از سر گرفته شد و هنوز اينها ننشسته ، عده ای ديگه اومدند و به همين ترتيب ، ما کلهم اجمعين (به غير از آقاجون که مريض احوال بود) چهار پنج باری ، تمام قد بلند شديم و دوباره نشستيم ، تا جمعيت پانزده نفری طايفه ی مذکور تکميل شد ، و من خدا رو شکر کردم که حالا ميتونم مثل بچه ی آدم بشينم سر جام! که ای کاش صد سال سياه نمی نشستم! آخه پذيرايي خونه ی مامان بزرگ به شکل حرف L بود و همه ی دختر ها پشت ديوار سالن سنگر گرفته بودن تا از تير رس نگاه های مهمانان غريبه در امان باشن! و فقط من بودم که تک و تنها ،به دليل کمبود جا ، در محلی که تمام مرد های خانواده ی مهمان روبه روی من بودن ، نشسته بودم و اونها هم هر از چند گاهی چشمشون ميافتاد به من و به نوبت ميگفتند"ماشالا ! ماشالا ! چقدر بزرگ شدی! ديگه برای خودت خانومی شدی ها؟ " پسر مهمان هم گل از گلش ميشکفت و نيشش رو تا بناگوش باز ميکرد! و عصبانيت من با شنيدن صدای خنده های ريز ريز دختر ها بيشتر ميشد... اما اگر قضيه به همينجا ختم ميشد جای شکر داشت! هنوز پنج شش دقيقه از آمدن مهمان ها نگذشته بود که آقاجون دختر دايي کوچيکه رو صدا زد و گفت " بابايي بيا اينجا " و بعد چند تا اسکناس از لای قرآن شمرد و داد بهش و گفت " بيا بابايي ، من پا ندارم ، خودت ببر بده به بچه ها. " انگار اين قضيه ی عيدی دادن وحی مُنزل بود و آقاجون نميخواست در هيچ شرايطی، حتی در حضور کلی مهمون ، از زير بار انجامش شونه خالی کنه! خلاصه بعد از ديدن اين مکالمه ، کلی خودمو سرزنش کردم و بخاطر اينکه در عالم کودکی نسبت به علاقه ی آقاجون به خودم شک کرده بودم ، شرمنده شدم و با خودم گفتم طفلکی آقاجون ميخواست عيدی همه نوه هاشو با هم بده! در همين حين ، دختر دايي کوچيکه ، اسکناس به دست اومد طرف ما و از سمت خواهر خودش ، يعنی پشت ديوار ، شروع کرد به تقسيم غنائم! دختر ها هم يکی يکی سرشونو از پشت ديوار آوردن بيرون و از آقاجون تشکر کردن. منم که ميديدم اول و آخرش بايد تشکر کنم ، تصميم گرفتم همون موقع که سر و صدای دختر ها بلند بود و قبل از رسيدن ته تغاری به من ، تشکر کنم تا کمتر از مردهای رو به روم خجالت بکشم! از طرفی هم دلم ميخواست از ميون صدای دختر ها صدام به آقاجون برسه ، بنابراين تقريبا داد زدم " آقاجون دستتون درد نکنه ، چرا زحمت کشيدين؟ " اما از بخت بد ، همون لحظه به دلايل نامعلومی همه ساکت شدند و صدای من با طنين بلندی توی خونه پيچيد و همه ی نگاه ها به طرف من برگشت! و همين که ته تغاری به خواهرش که بغل دست من و در نبش ديوار نشسته بود رسيد و عيدی داد ، اسکناس های توی دستش تموم شد و انگار نه انگار که اتفاقی افتاده باشه ، در نهايت خونسردی رفت پشت ديوار و نشست سر جاش...! من همينطور مات و مبهوت با دستی که برای گرفتن عيدی روی هوا مونده بود ، سرمو انداختم پايين و از خجالتی توصيف نشدنی آب شدم! برای يک لحظه چنان سکوتی در خونه حکمفرما شد که آدم احساس ميکرد هيچ موجود زنده ای اونجا وجود نداره... انگار بقيه هم از ديدن اين صحنه ی مضحک خجالت کشيده بودند! دلم ميخواست زمين دهن باز کنه و منو ببلعه که يکی از مردهای مهمان به حرف اومد و به آقاجون گفت " حاج آقا فکر کنم شما به اين دخترم گلم عيدی ندادی! " آقاجون هم با خونسردی گفت " نه! نازي جان زودتر از بقيه اومده بود و من همون اول بهش عيدی دادم!!! " بنده ی خدا آقاجون توهم عيدی دان زده بود...! ديگه داشتم به پيری پدر بزرگم ايمان مياوردم اما حتی روم نميشد سرمو بلند کنم . که مامان بزرگ به کمکم اومد و گفت " نه آقا جونش! شما کی به بچم عيدی دادی؟ حواست نيست ها؟ " خلاصه يه اسکناس کوفتی بساطي درست کرده بود برا ما که ديدنی بود! بعد از کلي بحث و شور و نتيجه گيری ، آقاجون نتونست اين وسط گناهکاری پيدا کنه و متقاعد شد که قصور از طرف خودش بوده و از من عذرخواهی کرد و دوباره ته تغاری رو صدا زد که بيا اين اينو ببر بده به نازنين!!! خدا رحمتت کنه آقاجون.... دوست خوبم اگر مایل بودی در این لینک تولد هومن رو بهش تبریک بگو
|
نازنین من امشب رو هیچوقت از یاد نمیبرم مثل اولین دیدار ، مثل اولین بوسه ، و مثل اولین احساس عشق ، که ابدی شدن توی دلم . و فکر میکنم دل آدما دنیاست و حالا که تو دل دادی و گرفتی از من ، دنیام شدی .
دوستت داردم برگ گلم 
